Wending

205

Maar de kasteleines, die ze deze ontboezeming toevertrouwde, was 't niet met haar eens.

,,'t Mag dan 'n poppie op de kast sain, moar 't is toch 'n heel best maissie, Md-je Marijtje moar es hoore. Die is bot mal met d'r. En hep ze d'r da liedje niet puur fain ’leerd?"

„Joa liedjes zinge, da’kan ze!" knorde Neel. „En d'r eiges opfrunnike, da'kan ze ook moar help kaike, as de jonge d’r trouwt, dan blaiven ze geen joar op de Ploas wone! Enne.... denk je da-ze hart hep voor ons mense? da-ze met ons op en neer zal goan as Maarten? Reken moar van no!”

„Als Maarten d'r maar gelukkig mee wordt,” zei de kasteleinsvrouw, die een onbaatzuchtige ziel was.

Neel werd opgeroepen voor de fopdans en dat was iets, dat ze zich niet liet ontgaan, nog voor geen tien Maarten's!

Toen Chita den volgenden morgen aan het ontbijt zat en er nog nagesproken werd over den feestavond, rinkelde plotseling onbarmhartig de telefoonbel.

„Intercommunaal!" stelde mevrouw dokter vast en de hoorn van den haak nemend: „voor jou, Chita, Amsterdam!”

„Gezellig!” hoorden ze Chita zeggen. „Komt u niet zoo laat? Eenig, dat Titia meekomt. Tot straks dan, moeder,” en tot mevrouw dokter; „schikt het u, dat er vandaag twee meehappers komen? Moeder en Titia van Eerden komen. Reuze fijn!"

Het schikte altijd bij mevrouw dokter, die een van die zeldzame vrouwen was, die géén drukte maakte