Wending

201

nog niet zoo heel lang geleden is, dat de dorpelingen uit verveling naar de kroegen liepen, en hier drinkgelagen gevolgd door vecht-partijen waren, begrijp je dan, dat ik hun onschuldig pogen van harte toejuich? Nu gaat het mansvolk vol animo naar de repetities van het fanfare-corps en de rederijkerskamer en ze doen eerlijk hun best om de beide vereeni-gingen op hooger peil te krijgen. Zie je, daarom kan ik zoo van harte klappen."

„Maarten, je ontzenuwt al mijn aantijgingen!” lachte Chita....

„Ik wou, dat er nu eens iets was waarmee ik je in het nauw kon drijven.”

„Vraag me dan straks ten dans! zul je me wanhopig rond zien huppelen. Ik ken jullie nieuwe dansen niet. Zul je me niet al te erg uitlachen?”

„Ik mag niet dansen, alleen de polonaise heeft dokter me toegestaan, Marijtje heeft me wonderen verteld van deze polonaise. Ik heb geen Ahnung hoe al die verschillende figuren zijn.”

„Je aapt maar na wat de geweldige Bargers doet, want die opent hem en waarschijnlijk met mevrouw Dokter. Dat zijn zoo van die vaste gewoonten waar ze hier niet mee breken.”

En het was zooals Maarten voorspeld had, Barger, de lange panden van z'n gekleede jas feestelijk achter zich aanwapperend, boog plechtstatig voor mevrouw Dokter, die vriendelijk lachend de hooge eer aanvaardde. En achter hen aan rei'den zich de danslustige paren, de ouden zoowel als de jongen en