Wending

188

„O, ja, zeker, maar je bent toch Maarten van Oos-terwijck, de heer van „de Plaats”. En dat voelen ze ook, al noemen ze je dan Maarten en wordt in ieder huis je pijp en je theekop bewaard! Neen, je bent een echt Godje hier, en dat laat je je gezellig aanleunen."

„Chita!" z'n oogen peilden haar. „Plaag je nu, of meen je wat je zegt?"

„Ik geloof, dat ik het meen," lachte ze. „Weet je, ik heb nog nooit zoo'n wonderlijk type als jij bent, meegemaakt. Ik vraag mezelf vaak af: kan zooiets bestaan? Is die groote gehechtheid aan alle dorpelingen werkelijk echt? Stel je heusch belang in al hun wel en wee? jij, die toch zooveel groots en moois gezien hebt. Is het niet een gevleid zijn door hun slaafsche aanbidding?"

Toen zei hij, en z'n gezicht was als uit steen gehouwen, dacht Chita: „Neen, ’t is geen gestreelde ijdelheid, daar geef ik je mijn woord van eer op. Weet je wat het is, Chita? 't Is het lief en leed, dat ik van kindsbeen af met hen gedeeld heb. Zijn we niet één groote familie? en zijn m’n voorouders niet altijd hoofd van het groote gezin geweest? Jullie stedelingen kunt je niet voorstellen, wat het is, om in een klein zee-dorp te wonen en er alle nooden mee te maken. Misschien was de afstand tusschen de vroegere van Oosterwijck's en de bevolking grooter dan nu tusschen hen en mij, maar, als je gereisd hebt zooals ik, als je voor de grootste wonderen der natuur hebt gestaan, wat voel je jezelf dan een