184
nu je droge broek. Alsjeblieft, nou ben je weer het gouden haantje!”
„Ku-ku,” lachte Japie aanminnig.
„Juist knul, haantje kukelekuu, En geef die handige kinderjuffrouw nou maar een kusje en dan is het maffen geblazen, hoor!”
Japie, nu weer even lief als anders, stak z'n armpjes naar Chita uit.
„Toe, neem 'm even! 't Is zoo’n lollig kereltje! Hier, pak aan! leg ik z'n bedje even recht.”
Chita nam hem van Maarten over en weer vleide Japie z’n kopje tegen haar aati.