Wending

181

avontuurlijke, naar reizen en trekken een familiekwaal en hadden alle van Oosterwijck’s ermee te kampen.

„Net zoo lang,” dacht Maarten, „tot ze dè pang beet hadden. Dan werden het rustige huisvaders en bleven ze in het huis, waar ze van geslacht op geslacht gewoond hadden. Maar ik ben nog wel een beetje jong om me hier nu al neer te zetten.”

„Suiker en melk?” stoorde Chita hem in zijn ge-noegelijke overpeinzingen.

„Weet u dat nu nog niet?”

„I k heb toch nog nooit thee voor u geschonken." „Neen, da's waar. Nou, dan 'n heeleboel suiker en een wolkje melk.”

„U ziet er heelemaal niet naar uit om ’n heeleboel suiker te willen,” lachte Chita.

„Ik ben een geweldige zoetekauw. Weet u, dat ik, als ik weer weg trek, door de dorpsgenooten gewoon besuikerd word? Moeder Mie uit de kruidenierswinkel stopt me van die heerlijke bruine balletjes en kaneelhompen toe, moeke dokter weet bruine- en kandijklontjes in m'n koffer te moffelen. Ik vertrek gemeenlijk met een ladingvracht zoetigheid!”

„Wat houdt u er toch veel moeders op na.” „Zeker als een kleine vergoeding voor die erge goede moeder, die ik veel te vroeg verloren heb. Ja, zeg, was dat uw moeder, waar ik u eenige weken geleden mee zag loopen?”

„Ja, dat was ze. Eigenlijk....”

„Wat eigenlijk?”