Wending

179

„Kan ik hier met goed fatsoen nog wat blijven hangen?” vroeg Maarten. „En houdt u me gezelschap? of moet er weer gewerkt worden?"

„Ik neem vacantie vanavond. Natuurlijk kunt u blijven en u moogt ook een pijp rooken,”

„Dan ontbreekt er nog maar één ding aan m'n volmaakt geluk!"

„En dat is?”

„Tea for two!”

„Och, ja, natuurlijk!" lachte ze vroolijk op. „Ik heb moeke Dokter nog wel beloofd, dat ik ze zou zetten en een kopje warm houden voor de film-gangers."

„En waarom ging u niet met ze mee? Nieuwsgierig hè? maar ik heb het gevoel of u thuis bleef om brieven te pennen, of bezoek uit stad af te wachten,” „Niets van dat alles. Ik ben beu van de film. In stad hol je gemeenlijk alle films af en eindelijk krijg je een indigestie.”

Chita zette het electrische keteltje aan, dat de zorgzame doktersvrouw al met water gevuld had.

Maarten keek naar het vlugge, gracieuse bewegen en terwijl Chita de theebus klaar zette en de koekjesschaal vulde, dacht hij na over het wonder, dat hij, die jaar op jaar terug kwam in het doktersgezin, er zooveel aardige, knappe meisjes had ontmoet, nu juist door deze Chita, die eigenlijk het type meisje was, dat hij niet zetten kon, dè pang kreeg.

Maarten was gewend snel met z'n gevoelens af te rekenen. Hij had zich geen moment afgevraagd of dit, wat hij nu gevoelde wel liefde was, hij had bijna