Wending

175

„Es kijken of ik nog wat in m’n ouwe kous heb,” beloofde Chita. „Maar wat heb ik je dan beloofd?” „Van da’ Fransche liedje. Ik heb de rol hier bij me.” „O, ja, dat zou ik je leeren. Laat maar eens zien, Marretje!”

„Marretje!” bulkte het meisje, dat een halve zenuwstuip kreeg bij alles wat Chita zei.

Ze haalde haar rol te voorschijn en Chita las: „Wijze: Madame Angot! Hemeltjelief, hoe is dat ook weer? Moeder zingt dat wel eens. O, wacht eens: perruque blonde....” ze trallerde het wijsje. „Ik ben er! Ik zal je wel helpen, hoor!"

,,'t Wijssie ken ik zelf wel," lachte Marijtje. „Hoor maar!"

Met zuiver stemmetje zong ze het.

„Hoore je wel?”

„Ja, dat gaat best. Met de woorden zal ik je dan vanavond helpen. Ze gaan hier allemaal naar de bioscoop, dus dan kan ik het mooi even bij de piano met je zingen.”

„Is ie effetjes?" juichte Marijtje. „Fijn, tot vanavond!"

Toen ze dien avond allen weg waren — Chita was bij haar voornemen gebleven om niet mee te gaan — stak Marijtje het blonde kopje om de deur van de huiskamer en vroeg:

„Gaan me nou effies zingen?”

„Ja, kom maar. Eerst moet je me de woorden precies nazeggen. Kijk maar naar m'n mond."

En Chita, langzaam en geduldig, de woorden scherp