Wending

174

De mooie jurken en mantels, de coquette hoedjes, ze hingen onaangeroerd in de kasten.

Het liefst liep ze rond in de eigen gebreide jumper, het warme wollen rokje, het mutsje, dat Koos voor haar gebreid had.

Ze betrapte er zich vaak op, dat ze zich nooit meer extra kleedde als Maarten kwam.

Koos had al eens gevraagd, waarom ze die beeld'n van jurk'n nooit meer droeg en toen Chita zei, dat ze er geen cent meer om gaf en ze zich veel lekkerder voelde in trui en rok had Koos gezegd:

,,A1 loop je in beest'n vell'n, je bent en blijft een dot!”

Chita werd uit haar droomerijen opgeschrikt door Marijtje, die haar slaapkamer gedaan had en eventjes, zooals iederen morgen, bij dè juffrouw om het hoekje kwam gluren.

O, ze wist altijd wel iets te verzinnen om een praatje te kunnen houden.

„Juffrouw Sita?" de guitige blauwe oogen keken haar vragend aan.

„Wel, Marijtje, wat hangt er op je tongpunt?"

„Hoort nou toch de juffrouw eens!" gierde Marijtje en toen ernstig. „Weet de juffrouw nog wat ze me onderlangst beloofd heeft?"

Chita wist van den prins geen kwaad en zei lukraak:

„Een kralen ketting, is 't niet?"

„Wel neejet! maar dat mag de juffrouw me evengoed wel geven!"