Wending

152

„Maarten! Kom je nou?” Sijmpie’s geduld was ten einde.

„Vooruit maar, kerel, je zult je zin hebben! Pak aan, de kano!” en Maarten haalde de mooie kano van het rek, waarin Neel hem trouw voor hem bewaarde en samen sjouwden ze hem naar het strand.

Chita zag hen gaan, Ruff blaffend en springend achter hun bloote beenen.

Plons! daar wierpen ze de kano in zee en dan hup! sprongen ze er in.

Ruff vond het ongepermitteerd, dat hij niet mee kon in het ranke vaartuigje en hij gooide zich dapper in zee en zwom een heel eind achter hen aan.

„Hoe ze door het water schieten,” dacht Chita. „Sijmpie doet dapper mee, maar het haalt niet bij het roeien van Maarten. Kijk z'n blonde haren fladderen! Hup! een golf! ze roeien er netjes overheen. Hup! weer een! Ai! daar gaat de kano! ze liggen allebei in zee. Kijk ze klauteren! Maarten zit op de omgekeerde boot en Sijmpie hangt er aan. Ik hoor ze hier schateren. Keurig, ze hebben hem weer omgedraaid, ze springen er in. Eenig.”

Een kwartier later kwamen ze als natte poedels, de kano met zich meedragend, naar de schuur gehold, waar Maarten zich in een badjas hulde. Zoo kwam hij terug bij Chita, waarna hij zich neerzette in een kuil, zóó, dat hij haar vlak in het gezicht kon zien,

„Neel zeurde,” dacht hij een beetje wrevelig, „Het meisje heeft heelemaal geen tikkie rood of wit op,