Wending

151

Sijmpie, v’ruit jong, breng de stoel es naar 't strand voor de juffrouw."

Sijmpie, gewillig, sleepte den ligstoel achter Chita aan. Neel, Maarten ’n por in z'n zij gevend, zei:

,,'n Merakel knap bekkie, hè? maar ze hêt geen lood vet op d’r botten. Wanneer zoek jij es 'n vrouw, ouwe pikbroek? mot je vrai-gezel blaiven? je most nou maar es op de Plaats komme zitte, net als je vader zaliger en dan neem je maar ’n aardig waifie en dan zul' jullie 't daar best rooien. Je kanne toch niet eeuwig raizen en trekken!"

„Och, Neel, 't is tegenwoordig knudde met de aardige waifies, ze willen uitgaan en dansen en ze voelen niets meer voor het huishouden. Als ik eenmaal genoeg heb van het zwerversleven, dan wil ik een vrouw hebben zooals moeder was. Een vrouw, die gezellig met me thuisblijft, of met me mee naar verre landen trekt, en een, die houdt van buiten en van beesten en van alle rare dingen die ik opgediept heb op m'n reizen."

„Zoek ze maar, jongen!" zei Neel. ,,'n Likkie rood en 'n likkie wit en ’n mal mussie op d'rlui hoofd en d'r in nog voor geen onsie! Geloof maar, da'k hier wat zien zoo 's zomers! Die daar,” ze wees naar den kant waar Chita zat. „Ze is nou koest, omdat ze ’n flinke stoot 'had 'heb, maar van den zomer! Heere, Heere nog an toe, alle jongens waar' haar! Kaik moar goed uit je doppen, Maarten, Zooals je moeder was, zoo vind je er vast geen^.”