Wending

148

zoo intiemen voet met den bewoner van de groote villa stond.

Maarten van Oosterwijck schoot in een lach om de naamsverbastering van z'n kleinen vriend.

„Maarten! skiet nou op, me gane toch met de kano uit!”

„U ziet het, ik moet gehoorzamen, 't Is zoo'n leuk kereltje. Als hij de vlag in top ziet, dan ligt hij als een hondje op me te wachten. Ik kan 'm niet teleurstellen. Mag ik na onze kano-tocht nog even komen babbelen?"

„Ik ga aan het strand liggen, dan kan ik de kanotocht aanschouwen. Mag de hond zoolang bij mij blijven? Wat een mooi beest is het en zoo rustig."

„Op het moment althans," lachte Maarten. „U zult 'm straks zien, als we in zee zijn! Probeert u hem dan eens bij u te houden.”

„Hoe heet hij?”

„Ruff."

„t Is een Poolhond, is 't niet?”

„Ja, en hij verheugt zich erg op een beetje sneeuw en ijs, zegt ie. Niet waar, Ruff? ’t is jou hier te tam.” „Maarten dan toch!” riep ongeduldig Sijmpie. „A'je nou niet meegoan, goan ik alleen!”

„Zal me niet gebeuren!" zei Maarten kwasi verschrikt en onverhoeds pakte hij het kleine opschep-pertje beet, zette hem boven op z'n schouders en zoo holde hij in een vaart het duin op en toen met groote sprongen het duin af en naar zee toe.

„Een beeld van kracht en gezondheid!” dacht