Wending

145

„Ik geloof, dat je een brandende kwestie op het puntje van je tong hebt hangen," lachte Chita.

„Wat kun jij de ding'n toch leuk zegg’n,” zei Koos vermaakt.

„Zeg, Chita, hè-je 't gehoord? Maart'n komt!”

„Goeie hemel, ’t lijkt wel een reclame van een sigarenmerk. Maarten komt! wie is dat toch en waarom jubelen jullie zoo over z’n komst?"

„Hê-je nooit gehoord van Maart'n van Ooster-wijck?”

„Neen, wat is dat voor een beroemdheid?”

„Je kent toch die groote villa wel op d n hoek?”

„Ja, die met dien hoogen mast erop.”

„Die is van Maart'n en dat kleine huisje ernaast ook. En die mast.... nou zeg, ik was erbij, die is van een schipbreuk, die heeft Maart'n gekreg'n omdat ie met lev'nsgevaar twee mann'n van 't schip redde. Toen heeft ie dien op 't duin laat'n zett'n."

„Wie, die mannen?" spotte Chita.

„Och, neen toch, die mast met 't kraaiennest. Moet je zien, als Maart'n thuis komt, klimt Joseph, z'n tuinman er in en dan hijscht ie de vlag. O, Chita, die Maart'n! een eenig jong is het! wat die al van de wereld gezien heeft! als die aan ’t vertellen slaat, dan hang je aan z'n lipp'n."

„Gezellig vooruitzicht! Ik zie me al bengelen."

„Och, jij spot ook met alles. Wacht maar tot je 'm ziet! je wordt vast verliefd op 'm!"

„Zeg, nu heb ik genoeg van je gedweep met den heiligen Sint Maarten. Je mag hem houden, hoor!

Wending*    10