Wending

139

we doen ons best ze gezonder te maken, ze een vroo-lijker kijk op het leven te geven, U heeft het hier nu wel niet zoo bizonder getroffen, maar ik denk, dat het u toch geen kwaad kan doen, te zien hoeveel u vóór hebt boven anderen, Hoe was de temperatuur vandaag? Niet boven de 37, — Maar dat is prachtig. Als het morgen net zulk mooi weer is mag u wat wandelen en dan gaat u maar heerlijk aan het strand liggen. We hebben een schitterende na-zomer, dat treft u bizonder. En nu hoop ik, dat u een prettige nacht hebt en het u in ons huis goed mag bevallen,"

Ze hoorde hem de trap afgaan en dat was het laatste geluid wat ze in huis hoorde,

Toen ze in bed lag viel de stilte loodzwaar op haar. In het hotel, dat aan een drukken boulevard lag hoorde men nog laat stemmen, maar hier, geen geluid, binnen noch buiten.

„O, ik houd het nooit uit," snikte ze, ,,Ik weet wel, dat ik ondankbaar ben, dat al die anderen veel, veel minder hebben dan ik. Maar heeft Koos van Veen ooit het gezellige stadsleven gekend? Alle jool en glans van onze jongelui's fuifjes? En toch voelde ik me toen ook niet tevreden, Hoe kort is het nog maar geleden, dat ik hunkerde naar verandering, dat alle pret, alle weelde me tegenstond? Nu is de verandering in mijn leven gekomen, maar zóó heb ik die niet gewenscht. En ik voel me zoo moe, zoo.... was moeder er maar.... 't is hier zoo stil en zoo vreemd en er is niemand die een beetje om me geeft...."

Ze schrok op van de kerkklok, die tien heldere