Wending

138

„Hoe houden mevrouw en u het uit tusschen zoo'n troep klagende vrouwen!”

„Ach, daar wen je wel aan. En, au fond zijn ze allemaal erge beste menschen en heel erg te beklagen.”

„Nu, Ella Marens?”

„Zoo op het eerste gezicht niet. Maar, denk je er eens even in, juffrouw Weldam, ze zal de eerste jaren niet mogen optreden,”

„Hoe vreeselijk. En ze zingt zoo gemakkelijk, haar stem klinkt zoo mooi.”

„Oogenschijnlijk. Maar als ze een groote aria moet zingen is haar stem geheel schor. Het zal misschien wel terecht komen, maar u begrijpt wat het voor haar zeggen wil, niet te kunnen optreden. We vergeven haar van harte gaarne dat beetje aanstellerij,” „En Koos van Veen? Is die ook te beklagen?” „Zeer zeker. Haar beide ouders zijn jong gestorven en Koos is zelf ook niet een van de sterksten, In het Ziekenhuis, waar ze verpleegster is, wordt er wel degelijk rekening mee gehouden. Ieder jaar moet ze eenige weken rusten om op peil te blijven. Ze is een zielsgoeie meid, die haar verbittering verstopt onder wat blague. En mevrouw Verduynen, die met haar dochter rond moet komen van een matig pensioen, heeft twee dochters verloren en is daardoor wel wat tè veeleischend geworden in haar liefde voor Mi entje. Och, juffrouw Weldam, als je de menschen van binnen hebt gezien, dan wordt je vanzelf wel geduldig en verdraagzaam. We houden van hen en