Wending

137

lui, Dokter en z’n vrouw. Ik kom hier nou al voor de vijfde maal en altijd zijn ze ev'n aardig en oprecht. Ik houd van oprechte mensch'n. Nou ja, we zegg'n allemaal wel es wat van mekaar, maar we meen'n 't toch niet zoo kwaad. Maar vrouw'n als Ella Marens, neen, die kan 'k niet zett'n. Is dat je moeder?" ze wees naar het portret in zilveren lijst, dat op het tafeltje stond.

„Ja, dat is moeder.”

„Knap mensch, zeg! fijn, om je moeder nog te hebb'n. Ik was zeventien jaar en toen stierf m’n moeder. Ik ben nu zes en twintig en ik mis haar nog ieder'n dag. Wil je 't geloov'n?”

Chita kreeg opeens een akelig gevoel van heimwee naar huis, naar moeder. Jakkes, ze wou dat die klapperende Groningsche verdween. Ze was in zoo'n prettige stemming, en nu?"

„Als je moe wordt moet je ’t maar zegg’n.’

„Nu eerlijk gezegd.... zoo’n eerste dag...."

„Ik ben al weg, hoor! Ga maar vroeg slaap'n. Heb je getemperatuurd? Nou, tot morg’n.”

Toen een poosje later dokter Boomstra nog eens even naar haar kwam kijken, lag ze voor zich uit te staren en op haar wangen was een nat plekje.

„Was 't wat vreemd en druk beneden?" vroeg hij en er was een hartelijke klank in zijn goedige stem.

„Ik ben het ontwend met zooveel menschen om me heen te zitten," zei Chita lachend.

„En dan zulke vogels van diverse pluimage,” schertste hij.