Wending

136

bij mog'n nem'n voor jou spull'n af te stoff'n!"

„Hè, zeg, wat een klets-zooi is dat hier!” plonsde geërgerd Chita er uit,

„O, geloof maar! ze will'n hier alles van je wet'n, En vertrouw'n kun je ze geen van all’n,"

„Prettig vooruitzicht!”

„Je laat ze maar zwamm'n, doe ik ook. Zeg, wie zijn die leuke portrett'n daar aan d'n wand?”

„M'n broer en z'n vrienden,”

„Heb je ook 'n vriend?''

„0, wel tien!” lachte Chita vermaakt,

„Zal wel, je bent 'n mèske om te gapp'n. Zeg, Mi entje Verduyn'n heeft een ongelukkige liefde,” „O, zucht ze daarom zoo?”

„Hij heeft d'r in de steek gelat'n, omdat de moeder d'r zoo streng hield. Ze mocht'n mekaar nooit alleen sprek'n. Stel je voor, zeg! Ma Verduyn'n is van twee eeuw'n terug! Mientje mag d'r haar niet lat'n afknip-p'n, en ze mag geen kiele, kiele halsjes drag'n. Zou je ze niet hang'n, die Ma Verduyn'n?”

,,'n Zielepiet, die Mientje. Ik zal haar eens vragen of ze bij me komt.”

„Ka-je gerust vrag'n! Ze mag toch niet. Ma Ver-duyn'n vindt jou de zonde zelf! Ze zag dat je poeder op je neus had. Ze moest je nu zien, hemeltje nog toe, zou d'r wat zwaai'n! En hoe vind je Ella Marens? 'n raar stoethaspel, wat? reuze verbeelding en ze vindt zichzelf *n schoonheid. Zag je hoe ze naar dokter zat te sjanz'n? die doet net of ie niets ziet en mevrouw lacht er maar zoon beetje om. Eenige