Wending

135

kamer zoo graag een avond rond kon bungelen.

„Ik ga toch niet meer naar beneden,” dacht ze. Zoo'n heelen avond de breipennen van mevrouw Verduynen te hooren kletteren en de koptoontjes van Ella Marens te slikken, werd haar te machtig. Ze zou een langen brief aan Eef terug gaan pennen, dat brak den avond nog wat.

Ze lag nauwelijks op den ruststoel, toen er zacht aan haar deur geklopt werd.

„Mag ik even binn'n kom'n?” en Koos van Veen stak haar hoofd om de deur. „Allemachtig, kind, wat zie je er eenig uit! je lijkt net een Chineesch poppetje!”

Ze zette zich neer naast Chita, keek nieuwsgierig de kamer rond.

„Wat heb je mooie ding’n! hemel, kind, moest je dat allemaal meesjouw'n?”

Ze keek naar de zijden lappen, de fijne bibelots, de boeken in prachtband, de bloemen in artistieke vazen.

„Moeder heeft het allemaal van thuis voor me laten komen."

„Je bent een verwende prinses, dat zie ik al. Je moest eens bij ons in 't Ziek’nhuis komm'n, hemeltje nog toe, we hebb'n geen eens tijd om in onze kamer te zitt’n! In je slaapkamer zijn ook zulke beeldige ding’n, hè?”

„Hoe weet je dat?” vroeg Chita verbaasd.

„Heeft Marijtje, het dienstmeisje me verteld. Mevrouw Verduyn’n zei al, dat ze er wel een meid