Mieke van 'De Klaproos'

189

„Loop rond!” zei Jenny beschaamd en ze dacht aan al wat z ij uitgaf aan luxe. „Nou, ik verdwijn!” zei ze dan. ,,’s Zaterdags is Her meestal bijtijds voor de koffietafel.”

Ze liep op den terugweg nog even bij de van Bijis aan.

„Ik hèb braafheids-bevliegingen,” lachte ze zichzelf uit. „Maar moeder van Bijl moet zien, dat ik weer present ben.”

In het huis was niemand en Jenny liep den tuin in, waar vader van Bijl aan het asperges steken was.

„Morrege mevrouw,” mompelde hij onverschillig, want nog altijd kon hij Jenny niet vergeven, dat ze zijn Dientje aangereden had.

„O, wat een prachtige asperges!” bewonderde Jenny, toen ze de melkblanke, dikke asperges zag, die vader van Bijl uit den grond gestoken had. „Kunt u ons een bos of twee bezorgen? En . . . enne ... of neen . .”

„Wat mot ze nou?” dacht hij grimmig en hij ging door met steken.

Jenny overwoog bij zichzelf of ze Mieke’s moeder en Nini eenige bossen kon sturen.

„Staat ’t niet protzerig? Maar ’t is zoo leuk om ze eens te verrassen. In ieder geval behoeven ze niet te weten van wie ze komen.”

Moeder van Bijl kwam, met Dientje als een schaduw achter zich aan, door de paden geloopen.

„Morge Mevrouw,” zei ze blij verrast en Dientje, met een sprongetje, hing zich aan Jenny’s arm.

„Zie jij d’r fijn uit!” Jenny kneep in Dientje’s blozend wangetje.

„Ze is ook temet heel den dag in den tuin.” Vrouw van Bijl’s hand gleed over het blonde vlaskopje.

„Ga je mee boterham eten bij dokter?” vroeg Jenny.

„Ze ziet er zoo uit, mevrouw. Za ’k d’r eerst effies op-knappe?”

„Wel neen, kom maar, Dientje, dan gaan we.”