Mieke van 'De Klaproos'

190

„Mö ’k de spersies nog sture?” vroeg zakelijk vader van Bijl.

„Da’s waar ook. Bij mevrouw Klarenbeek en bij mevrouw Rety ieder drie bossen, maar niet zeggen van wie ze komen, hoor! En dan bij ons ook drie bossen.”

Hij tikte aan z’n pet en z’n vrouw keek naar hem met een lichte triomf in de oogen.

Toen Jenny met vroolijk huppelende Dient je verdwenen was, zei ze plagend:

„Ka-je ’t er nog altijd niet vergeve, ouwe jonge? Zien je dan nie’ hoe of ’t mensie d’r eige wil verbetere?”

,,’n Nieuw spulletje,” bromde hij. „Als ze d’r genog van hep om de goeie te speule, dan kan ze weer ongelukke make.” „Och, och, suks manne toch!’ lachte vrouw van Bijl. „Je wrok’ maar an, hoor! maar as de lieve God de zon zoo fijn la schijne en de tuin zoo goed la gedije, dan ma-je nie’ zoo wrokke, jonge,” en Dientje naturend: ,,’t Kind is bot mal met d’r! en wa doch-ie nou, da ’n kind nie’ voel of d’r goed of kwaad in ’n mens steek? ik gaan je bakkie koffie hale, brommerd! is ’t nou goed?”

„Lief Dientje liep in de lindelaan!” zong Jenny met een kleine variatie op het bekende liedje en Dientje viel direct in.

„Wa’ toch mevrouw mooi zinge kan,” prees Dientje en ze haakte vertrouwelijker nog bij Jenny in.

„Je weet nog niet half wat ik allemaal kan!” lachte Jenny vroolijk op. „Hè, Dienepien, wat is het toch fijn in het zonnetje. Weet je wat we vanmiddag gaan doen?”

„Wat dan?” vroeg Dientje nieuwsgierig.

„We rijden met Hansje naar Zuster in het peperkoekenhuisje. Fijn?”

,,’t Peperkoekenhuissie?” gierde Dientje.

Heel den weg naar huis liepen ze te zingen en als Jenny geen liedje meer wist, dan bedacht Dientje er wel een. Strak stond de blauwe hemel en overal de zoete lucht van