Mieke van 'De Klaproos'

184

toontje waarop ze alles zegt en dat stralende snuit om „me anneemjurk.” Dat is geloof ik, voor Maar’ de clou van het heele aannemen.”

„Ik denk, dat moeder van Bijl daarom aandrong op eenvoud.”

„Heb je werkelijk nog niet over je jurk gedacht, of hield je je zoo voor Maar’?”

„Ik heb er heusch nog niet over gedacht. En daar gaat het toch ook niet om. Juist die laatste weken voor het aannemen is er zooveel om ernstig over na te denken, dat vervaagt eigenlijk de gedachte aan een nieuwe jurk voor „de gelegenheid.” Moeder heeft er ook heelemaal niet over gesproken. Die zal de jurken-kwestie ook zoo ernstig niet nemen. We flanzen samen wel ’n eenvoudig, donker jurkje in elkaar. Moeder is zoo ongeloofelijk handig.”

Nini keek eens naar het meisjesgelaat over haar en ze dacht, dat er niet veel meisjes waren als Mieke, zoo ernstig, zoo eenvoudig en daarbij zoo heerlijk opgewekt en frisch.

„Wat zal dat een goede vrouw en moeder worden,” peinsde ze. „Ik ben blij, dat het niets geworden is met Hans en haar, hoe graag ik haar ook tot schoonzusje zou gehad hebben. Maar Hans is niet degelijk genoeg voor haar.”

„Het droomen schijn je nog niet verleerd,” plaagde Mieke. „En ik was al zoo blij met je beterschap.”

„Als je even over iets nadenken droomen noemt, neen, dan ben ik ’t nog niet verleerd.”

„Je bent braaf, hoor! en ’t was maar een plagerijtje. Nou, dame, ik verdwijn! reeds te lang verzaakte ik mijn dure plichten voor jou en je dochter. Gedaag, hoor!”

Nini keek haar na, zooals ze zingend wegliep.

„Ze weet niet eens, dat ze altijd zingt en ze weet ook niet, hoe de zang en de zon, die altijd in haar zijn, anderen verkwikken. Ik hoop dat Hansje zal worden zooals zij is.”