Mieke van 'De Klaproos'

183

orgel. Hij is dol op orgel spelen en hij komt er haast nooit toe. Alweer een idee, Mieke! wat ben jij ideeënrijk vandaag!"

„O, ik zit gewoon boordevol!” snoefde Mieke.

Maar’, in haar handen een mand vol schoon waschgoed, zeilde de kamer binnen.

„De wasch van de freule!” lachte ze. „Mieke, a-je niks te doen hep, ka-je effies lintjes inrijge.”

„Hè, wat ruikt dat lekker frisch,” snoof Mieke.

„Thuis op de bleek geleid, anders wor’-me wasschie net zoo goor!”

„Je bent een zorgzame ziel,” prees Nini.

Maar’ nam de stapeltjes luiers, hemdjes en ponnetjes uit de mand en ze voor Mieke neerleggend, zei ze:

„Hier meid, doen ’t maar effies in de laje van de ankleê-tafel. Leer je ’t vast voor a-je naderhand zellef ’n kootertje hep.”

„Als ik dat nog niet kon!”

„Bê-je in je kuif gepik’? hou maar stil, ma-je wat moois zien.”

En Maar’ diepte uit de zak van d’r linnen jas eenige staaltjes damesstof op.

„Voor me anneem-jurrek!” lichtte ze toe. „Wat doen jij an, Mieke?”

„Ik weet nog niet. Heb ik nog niet over gedacht.”

„A-je me nou!” Maar’ keek haar aan of ze een wereldwonder was.

„Ik mag kieze van me moeder,” vertelde ze dan trots. „Da’ lichte grijze is wel eenig, vin-u nie’, mevrouw?”

„Keurig!” prezen Nini en Mieke.

„Me moeder wou d’r eers’ nie’ van hoore. Ik mos zwart an. Maar me vader hêt gelukkig ’n hekel an zwart. Zoodoende!”

„Is ze niet kostelijk?” lachte Nini, toen Maar’ met d’r leege waschmand de kamer verlaten had. „Dat zangerige