Mieke van 'De Klaproos'

177

Haar moeder haalde haar handwerk te voorschijn en begon rustig te borduren.

Maar innerlijk was ze niet zoo rustig. De brief uit Berlijn had haar weer aan het twijfelen gebracht.

„Juist nu,” dacht ze, „nu Jaap weer zal komen en er kans is, dat alles tusschen de kinderen weer als vroeger wordt. JEvert zou me uitlachen als hij wist, dat ik weer aan het piekeren ben.”

Mieke had eens in scherts gezegd, dat de beide moeders elkaar bij de wiegen van hun baby’s beloofd hadden, dat ze een paar zouden worden.

Heel ver was ze toen niet van de waarheid af.

De twee moeders, jeugd-vriendinnen, en bijna gelijk getrouwd, hadden werkelijk eens gezegd, hoe aardig het zou zijn, als hun kinderen, die van gelijken leeftijd waren, een paar zouden worden.

Toen hun kinderen grooter werden en eigenlijk altijd samen, begon, wat eerst scherts was, ernstiger vorm aan te nemen, om eindelijk als een voldongen feit in beider denken te staan.

, Ze hadden er samen over gepraat, hoe heerlijk ’t zou zijn, naderhand ... en ze hadden zichzelf gezien als verstandige schoonmoeders, die zich, o, vooral niet teveel, met de kinderen zouden bemoeien en later ... als twee genoegelijke grootmoeders, die zouden wedijveren in het breien van baby-kleertjes.

De vaders hadden gelachen, als twee oude wijzen, en gezegd, dat ze de dingen maar rustig hun loop moesten laten.

Noch Mieke, nóch Jaap hadden iets bemerkt van deze stille wenschen.

Toen was Hans gekomen en met hem veel onrust en angst.

De beide moeders hadden de verwijdering tusschen Mieke en Jaap zien komen.

En Jaap’s moeder had met leed in ’t hart naar het stroeve

Mieke van de Klaproos.