Mieke van 'De Klaproos'

176

hebben. Wat een zorg en onrust eer die kleintjes groot zijn.” „Ja, een heele zorg en als ze zoo klein zijn, dan denk je bij al wat je voor ze offert en uitstaat: als ze maar eerst groot zijn. En zijn ze eenmaal groot — niet in alle gevallen, hoor! — dan denk je: wat waren m’n zorgen eigenlijk klein toen ze nog zulke peuters waren en nog heelemaal van mij hoorden.”

„Geef ik u veel zorgen?” vroeg Mieke en even streek ze haar blonde bol langs moeder’s schouder.

„Totnogtoe niet, kind.”

„Dan mag u tevreden zijn. Ik bèn nu immers groot.” Mevrouw Klarenbeek’s oogen dwaalden even langs de donkere boomstammen, dan zei ze langzaam:

„We laten jullie los, als je groot bent, manmoedig, omdat we voelen, dat het beter is, maar onze zorgen omringen jullie, en ik beklaag de ouders, die machteloos moeten toezien, als hun kinderen staan aan den rand van een afgrond en ze hun niet kunnen weerhouden, omdat.... de kinderen volwassen zijn en zelf moeien weten wat ze willen.”

Er was een lang zwijgen. Toen zei Mieke:

„Ik heb daar nooit zoo over nagedacht, moeder. Maar, ik kan het toch wel goed begrijpen, zooals u het nu zegt. Alleen, ik kan er niet over oordeelen hoe ’t ons jongeren te moede moet zijn, als we moeten kiezen tusschen het leed, dat we onze ouders moeten aandoen en dat, wat we meenen, dat ons levensgeluk is.”

„Ik hoop, dat je nooit voor die keuze gesteld wordt, kind.”

En alsof het een combinatie van gedachten was, zei ze plotseling:

„Er was post voor je, ik heb den brief maar meegebracht.” „Voor mij?” Mieke nam het couvert met den poststempel Berlijn aan. „Van Hans,” zei ze dan langzaam. „Wat heeft die me te schrijven?”