Mieke van 'De Klaproos'

173

„Nou, ik ga dan maar. Dank je, hoor! dat je met Hansje wil rijden. Daag!”

„Dag!” zei Mieke, maar toen Jenny al bij de deur was riep ze haar na:

„Jen, ik ben er zeker van, dat ’t je niets zal doen. Morgen vind je ’t weer even fijn om je gewone werk te doen.”

„I hope so.”

Toen Mieke dien middag het wagentje door de lommerrijke lanen reed, waren haar gedachten bij Jenny.

„Ik kan het niet begrijpen. Hoe kun je nu dien vreeselij-ken drang naar fuiven hebben als er zooveel goeds om je heen is. Herman Mertens is zoo’n fijne kerel, hun huis zoo gezellig ingericht en Jenny heeft toch genoeg in zich om haar heelen dag te vullen. Ze speelt goed piano, ze teekent aardig, ze kan boeken koopen zooveel ze wil. Wat moet een mensch toch eigenlijk dankbaar zijn, als ie die akelige onrust niet in zich heeft.”

Hansje, die fijn had liggen slapen, werd met een schreeuw wakker en begon smartelijk te huilen.

„Wat is er, kleine dot?” schrok Mieke. „Jakkie, wat eng! waarom zou ze opeens zoo huilen? dat doet ze nooit.”

Maar Hansje was alweer ingedommeld en lag nu rustig te slapen.

Telkens moest Mieke even kijken naar het rose snuitje in den wagen.

„Wat trekt ze raar met d’r oogjes,” dacht ze. „Dat doet ze anders ook nooit.”

Op een beschaduwd plekje hield ze stil, klapte het vouwstoeltje open, dat aan den wagen hing, plaatste den wagen zóó, dat Hansje volkomen beschut lag en zette zich neer.

Af en toe hoorde ze een snikje en dan keek ze weer angstig onder de kap van den wagen.