Mieke van 'De Klaproos'

172

„Dus jij raadt me aan te gaan?”

„Ja, zeg eens, dat is een gewetensvraag. Als je naderhand weer holderdebolder in je pret-leventje terug ging vallen, zou ik het land hebben, dat ik je dit aangeraden had.” „Met Miel naar Scheveningen gaan wil zeggen: baden, cocktails drinken, dansen....”

„Weet je man, dat je gaat?”

„Hij weet, dat er sprake van is.”

„En hoe staat hij er tegenover?”

„Hij animeerde me om te gaan. Maar hij weet niet....” „Wat niet?”

„Dat ik bang ben voor mezelf.”

„Maar je kunt toch je wil gebruiken,” zei Mieke, die zich zooiets eigenlijk niet goed kon voor stellen.

„Dat weet ik juist niet.”

„Misschien wil je man je wel op de proef stellen.”

„Een gevaarlijke proef!”

„Maar Jen, je hebt laatst bij Nin toch zelf verteld, hoe goed het tusschen jou en je man geworden is.”

„Ja, ongeloofelijk fijn.”

„En hoe blij je bent, dat je hem kunt helpen met de administratie.”

„Ben ik ook blij mee....”

„En hoe eenig je het vond, het rijden met Hansje.” Jenny sprong van de werktafel af en doofde haar sigaret in het aschbakje.

„En tóch is ’t allemaal niet genoeg om dat razende verlangen naar pret en afleiding te dooven,” zei ze dan langzaam.

Toen zei Mieke en er was iets heel liefs in haar stem: „Als je eens een eigen kindje hebt, Jen, misschien zal dan dit verlangen gedoofd zijn.”

,,’t Is mogelijk.” Jenny haalde onverschillig de schouders op.