Mieke van 'De Klaproos'

171

„Loop jij nu vast door naar huis en zeg, dat Dora gauw dekt, dan eten we even een paar boterhammen en gaan we op stap,” drong ze aan.

„Wil ik niet liever even wachten?” vroeg Miel, bang, dat ze terug zou krabbelen.

Maar Jenny was al om het huis geloopen en van mevrouw Klarenbeek die in den tuin zat, hoorend, dat Mieke op haar kamer was, liep ze er regelrecht heen.

Onder het naar boven gaan schoot het haar door ’t hoofd, op hoeveel beteren voet ze tegenwoordig met Mieke was, dan vroeger.

„Halloh!” Mieke keek blij verrast van haar theoriewerk op.

Jenny deed haar verzoek.

„Natuurlijk kan ik,” zei Mieke bereidwillig. „Studeer ik vanavond inplaats van vanmiddag.”

„Goed dan.” Het klonk weinig opgewekt.

„Heb je er geen zin in?” vroeg Mieke verbaasd.

„Dolle zin, maar....”

„Wat maar....?”

Jenny zette zich schrijlings op de werktafel neer, nam een sigaret uit haar koker, stak die op, bekeek peinzend haar nagels, zei dan langzaam:

„Ik ben nog nergens heen geweest, na....”

„Ben je bang om te chauffeeren?” vroeg Mieke.

„Neen, dat niet, maar....”

„Nou, waar ben je dan bang voor?”

„Voor den smaak van het uitgaan,” zei ze zacht. „God, Mieke, je weet niet half hoe ’n pretrok ik ben.”

„Heb je ’t erg gemist al dien tijd?”

„Neen, dat niet. Maar ik moet er niet mee beginnen.” Mieke dacht even na. Dan zei ze:

„Maar je kunt je toch niet aan alles onttrekken, Jen. Ik vind ’t, eerlijk gezegd, een beetje slap van je.”