Mieke van 'De Klaproos'

162

knus bij je te zijn en mij verheugen in je nabijheid en dan, Mieke, hoop ik je liefde te mogen winnen.

Als je ’t goed vindt, kom ik Zaterdagavond als van ouds bij je oploopen.

’n Stevige poot    JAAP    ”

Mieke had den brief wel drie keer over gelezen. Toen ze hem eindelijk dichtvouwde, herhaalde ze zacht het einde. ,,’n Stevige poot, Jaap!”

Ja, dat was het wat ze al dien tijd gemist had, den stevi-gen poot, den poot, die geen weifeling kende, waarin kracht school, en die, eenmaal gegeven, stevig en trouw bleef tot het einde toe.

Wat schreef hij ook weer meer?

„We zijn beiden nog jong en ik mag je dan ook nog niet om een belofte vragen.”

Natuurlijk, dat was ook zoo. Er was toch voor hun allebei nog eerst het werken voor de toekomst.

O, ze had het gevoel, dat haar werk weer vlotten zou, nu ze wist, dat Jaap weer komen zou, dat Jaap van haar hield.

Ze zag hem opeens voor zich, zag de krachtige figuur met de breede schouders, den energieken kop met den wat te grooten ernstigen mond en de eerlijke oogen.

„O, Japie!” lachte ze stil voor zich heen. „Je bent heele-maal niet knap, maar ik zou je geen haar anders willen en ik zal blij zijn, wanneer ik je weer als een reus zie zitten in dat malle, lage stoeltje, dat eigenlijk veel te klein voor je is.

Ik houd van je! wat stond het er simpel, maar wat lag er niet in besloten!”

Haar gedachten gingen terug naar den avond van Hansje’s geboorte, toen Hans op overdreven, gezwollen toon gedeclameerd had: „Ich will ja nichts als deine Liebe.” „Echt Hans! of hij van mij houdt is bijzaak, hij wil niets anders dan mijn liefde. O, dat ik me nog één oogenblik