Mieke van 'De Klaproos'

163

door al dat onechte, al die franje heb laten begoochelen.” Voor de vierde maal las ze Jaap’s brief over.

„Zaterdag komt hij,” zong het in haar, „en zullen we weer als van ouds hier zitten. Als van ouds? Neen, anders. Ik heb gevoeld wat het zeggen wil Jaap niet meer te zien en het andere ... moet groeien. We zijn toch nog te jong!” „Mieke! Mieke! ben je op je kamer?” riep haar moeder van beneden.

Ze snelde naar de deur.

„Mevrouw van Manen is beneden, die wil je graag even zien voor ze weggaat.”

„Mevrouw van Manen?” Werktuigelijk streek Mieke haar blouse glad, haalde de kam door de golvende lokken. Dan liep ze vlug naar beneden.

In Vader’s atelier vond ze Cornelia, die in opgewekt gesprek met haar ouders was.

„Dag Mieke,” begroette ze haar vriendelijk. „Ik ben je vader’s werk eens komen zien. Ik kende het wel, maar in het atelier van den schilder was ik nog nooit.”

„Mevrouw heeft me een mooie opdracht gegeven,” zei haar vader en er was een blije klank in zijn stem. „Ik ga het portret van de oude Mevrouw van Manen schilderen. Kijk eens wat een fijne kop, Mieke!”

„O, wat een dag!” zong het in Mieke, terwijl ze keek naar de foto, die Mevrouw van Manen haar vader had laten zien en die het beeld toonde van een van die mooie vrouwenkoppen waar het leven met alle lief en leed overheen was gegaan en waar nu de stille rust van den laten levensavond op lag.

„Als u haar in levenden lijve ziet, zal uw bewondering nog grooter zijn,” zei Cornelia. En dan, zich tot Mieke wendend: „Ik was bij Nini en heb genoten van Hansje. Maar... dat plan van Nini... is dat nu wel verstandig? En vertel me eens Mieke, jij bent zoo de vertrouwelinge en ik kan er