Mieke van 'De Klaproos'

161

en ’t was of al het andere dat daar tusschen lag er door weggevaagd was.

Ze scheurde haastig het couvert open, zóó haastig, dat het niet veel had gescheeld of ze had den brief gescheurd. Haar oogen vlogen over Jaap’s wat onduidelijk handschrift en ze las:

„Lieve Mieke,

Je zult het zeker niet aan onverschilligheid toeschrijven, dat je me in zoo langen tijd niet in de Klaproos zag verschijnen.

Waarom ik dan toch weg bleef? Eigenlijk, omdat ik eerst met mezelf in het reine wilde zijn. En dat ben ik nu.

Ik weet nu heel zeker, Mieke, dat ik meer dan een vriend voor je ben en ook meer dan dit wil zijn.

Ik houd van je, Mieke en ik weet, dat je, mijn aard kennende, zult beseffen dat mijn gevoel voor jou hecht en onveranderlijk is.

Ik zou natuurlijk mijn verdriet moeten dragen als je voor mij niet iets anders voelde, dan voor den eersten den besten jongen waarmee je prettig kunt praten, maar in mijn hart leeft de hoop, dat ook jij mijn gevoelens zult kunnen beantwoorden.

We zijn beiden nog jong en ik mag je dan ook nog niet om een belofte vragen, die je misschien later zou kunnen bezwaren en dan toch zou moeten eindigen in een uiteengaan.

Wat mij betreft, ik heb mijn gevoel gepeild en ben tot de slotsom gekomen, dat ik uit jaloezie heel leelijk tegen je ben geweest, zelfs heb ik je zingen beschouwd als iets, dat je des te verder van me af zou brengen, al naarmate je vorderingen grooter zouden worden.

Maar ik heb mezelf in mijn eenzaamheid gezuiverd.

Ik zal je nu met gerustheid in je zangstudie helpen, door

Mieke van de Klaproos.