Mieke van 'De Klaproos'

155

„Ja,” vond Jenny, die zich hoe langer hoe meer op haar gemak begon te voelen. „En wie onderhoudt den tuin zoo keurig voor u?”

„Wel, ik zelf natuurlijk,” lachte zuster. „Dacht u, dat ik geld genoeg had om er een tuinman op na te houden? De bloemen en de moestuin, het is een heel werk, maar ’t is gezond en prettig. Ik heb altijd m’n eigen groente en voor versche eitjes zorgen de kippen.”

„En dat alles mèt uw werk! Zuster, u is een wonder-mensch!”

„Heelemaal niet. Al mijn patiënten weten immers, dat ik mijn tuin moet onderhouden en in vrije uren doe je een boel. Werken, lieve mevrouwtje, u weet niet, hoe goed het is.”

„Ik begin me zoo te vervelen nu Dientje weg is,” zuchtte Jenny. „Ik ben bang voor de eenzaamheid in huis.”

„U moet iets te doen hebben. Ik zal er eens goed over nadenken. Voor ieder van ons is er toch iets te doen. U zoudt, om maar eens iets te noemen, uw man kunnen helpen met de administratie. Het lijkt me zoo vermoeiend voor hem dit ook nog te moeten doen.”

„Maar zuster!” lachte Jenny. „Ik kan absoluut niet rekenen. En al dat saaie gecijfer! Och neen, bedenk iets bete* * voor me.”

„Ik zal erover nadenken,” beloofde zuster nog eens.

Toen kwam Mieke binnen met de theepot.

„Ik geloof, dat ze mij nog eens tot opperste theeschenk-ster van dit scheune dorp zullen benoemen,” lachte ze.

„Ik heb je tenminste ook thee schenkende leeren kennen,” zei Jenny, ,,’t Was bij Nini, weet je ’t nog? Zeg, hoe maakt Hansje het? groeit ze goed?”

„Zuster, of ze groeit, hè? ’t Is gewoon een pracht-baby,” snoefde Mieke.

„U moet er vaak heen gaan, mevrouw,” animeerde zuster.