Mieke van 'De Klaproos'

154

„Er moet rust van binnen zijn om van de rust van dit kleine huisje naar waarde te kunnen genieten,” zei zuster zacht. „En toen alle strijd uitgewoed was, toen pas kwam het verlangen naar dit.”

„En is u hier nooit angstig, zoo alleen? wordt u nooit droefgeestig?”

„Angst ken ik niet en droefgeestig? met al dien rijkdom om me heen?”

Zuster’s oogen gingen langs de boekenkast, de mooie gebeeldhouwde, waarin rug aan rug de boeken stonden die haar geest verrijkt hadden. Langs de schilderijen van groote, nog levende meesters, waarvan ze telkens, na tijden van zuinig zijn en sparen, een gekocht had. Langs de antieke meubeltjes, waarbij het radio-toestel haast tè modern aandeed. Het radiotoestel, dat haar in stille avonden vaak zoo mooie muziek of interessante lezingen bracht.

„Wat het is, om hier na iedere verpleging terug te komen, kan ik u niet zeggen,” zei de warme stem.

„En ’s winters?” steunde Jenny.

„Dan is er de lachende haard en de intimiteit van de vroeg aangestoken lamp. Dan ben ik zoo blij met de lange avonden, want er is steeds tijd tekort om van al die weelde te kunnen genieten.”

„Woont u hier al lang, zuster?”

„Vijf jaar, mevrouw. Het was zoo’n ongeloofelijk buitenkansje dat ik het kreeg. Als kind al heb ik er langs ge-loopen en er verlangend naar gekeken. En toen de groote teleurstellingen in mijn leven kwamen, heb ik er naar gesnakt met mijn leed in dit huisje te kunnen vluchten. Maar toen was ik er nog niet rijp voor. En juist op het moment, dat de rust was weergekeerd, kwam het huisje leeg en werd ik in de gelegenheid gesteld het te laten opknappen en het te huren. Heb ik niet alle reden om tevreden en gelukkig te zijn, mevrouw?”