Mieke van 'De Klaproos'

Jenny Mertens zat in haar boudoirtje en tuurde den tuin in, waar de boomen al in voorjaarstooi prijkten.

„Wat moet ik met mijn leegen tijd beginnen nu het kind weg is?” peinsde ze.

Den dag tevoren was Dientje geheel hersteld naar huis gegaan en de leegte die dit weggaan in het doktershuis bracht, was groot.

„Zou je niet eens een paar weekjes naar je vader gaan?” had haar man, die vond, dat ze bleek en lusteloos was, voorgesteld.

Neen, daar had ze niet den minsten lust toe.

’t Liefst had ze het kleine meisje, waaraan ze zich werkelijk was gaan hechten, nog wat bij zich gehouden, maar haar man had haar aan het verstand weten te brengen, dat het al te egoïstisch zou zijn tegenover de moeder, die haar zooveel weken had moeten missen.

„Als dit lang duurt, val ik weer terug in al m’n oude zonden,” dacht ze en deze gedachte gaf haar angst.

„Als Herman ook maar niet eeuwig weg was! vandaag valt het me weer eens goed op, hoe weinig we toch aan elkaar hebben. Juist nu we door het kind elkaar veel nader zijn gekomen, zou ’t toch dood jammer zijn als alles weer mis liep. En ik ken mezelf! als ik me ga vervelen is het mis!”

Wat had Zuster Venenbos ook weer gezegd? dat ze haar eens op moest komen zoeken in haar huisje in het bosch.

Zou ze thuis zijn? ’t Moest haast wel, want ze was juist terug van haar verpleging bij de Rety’s en zou, had ze gezegd, een weekje rustig thuis blijven.