Mieke van 'De Klaproos'

148

„Za’k geeneens zinge magge!” protesteerde Maar’.

De zuster gaf Mieke een oolijk knipoogje.

„Je mag wel zingen, maar niet zoo hard,” zei ze vriendelijk en toen tegen Mieke:

„Mevrouw heeft gevraagd of je, als ze geslapen heeft, even boven komt en Maar’ — ze zag het betrekken van haar frissche toet — breng jij dan straks de bouillon voor mevrouw, kun je meteen Hansje nog eens zien.”

„Eve goed ’n reuze mensch,” vond Maar’ toen zuster naar boven was gegaan. „En ze is ’n engel voor Dientje geweest, dat mag gezeid. Dokter hep ’r eerst niet graag late gaan, maar ’t was omdat ’t voor hier mevrouw was.”

„Is er nu iemand anders bij Dientje?”

„Wel neejet! mevrouw zelvers past d’r op en as die rust of uit mot, dan doet me moeder ’t. Die hep nogal met d’r op.

„Met Jenny?” liet Mieke zich ontvallen.

„Ja, mê Sennie!” knikte Maar’.

„Me moeder is nou ’n mens waar me mê z’n alle geen wijs uit kenne worre. Mö-je nie’ denke, da’ ze ’n woord kwaad van Sennie gezeid hep! je mos ’t hart nie’ hebbe lillik van d’r te spreke! Me moeder zeit: „die staan zien toe dat ie nie’ valle en alle waarom hep z’n daarom!”

„Zooals je moeder is,” zei Mieke langzaam, „zoo moesten er meer zijn. Eigenlijk zijn we toch allemaal te gauw klaar met veroordeelen.”

„Ik wil jou zien, as ze je kind temet an pap rij je!” viel Maar’ heftig uit. „Wat dach ie? as me moeder niet zoo met me vader gesproke had, dan had die lekkere Sennie ’n koppie kleiner gemaak’. Suks mense motte toch gestraf’ worre!”

„Maar’, Maar,’ dominee moest je hooren!”

„Doen jij alles wat dominee je leer’?”

„Die zit!” dacht Mieke en ze moest even lachen om de