Mieke van 'De Klaproos'

147

„Heusch, Maar’?” deed Mieke geïnteresseerd.

„Me achtereneef van de boerderij daargunter. Hij hep haar

as as ’n vuurtore, maar hij is eve goed ’n reuze jonge!

Mö-je ’m Zondags zien, mê z’n bruine schoene en z’n deukhoed! ’n echte heer! me ben’ allebei nog te jonk, maar me loope al ’n tijd mê mekandere.”

„En dan was je ’m bijna ontrouw geworden voor Hans,” plaagde Mieke.

„Nou, zegl hê-jij wel es suks ooge gezien en suks lache?” „Neen,” dacht Mieke terwijl ze een stoelleuning heftig be-wreef. „Daar heeft ze gelijk aan. Maar suks ooge en suks lache is niet voldoende voor heel een menschenleven. Maar’ zou zeggen: „eve goed hê-je d’r ’t land over in, dat ie weg is!” — dat heb ik! en dat is het wonderlijke. Ik houd niet genoeg van ’m en toch.... Misschien is het wel m’n ijdelheid, die een knauw kreeg. Ik had gedacht, dat ie in de dagen die hij nog hier was zou probeeren me ervan te overtuigen, dat het heusch liefde is wat hij voor me voelt.”

„Tob maar an!” plaagde Maar’ opnieuw, toen ze Mieke’s gedachteloos wrijven over de stoelleuning zag. „Meid! je ben’ wel gek! d’r ben d’r zat gek met je. Maar hij had je eve goed wel gedag kunne zegge.”

Mieke kwam even in de verleiding om te zeggen dat ze hem hier had kunnen houden als ze het gewild had. Dan zou Maar’ niet zoo vriendelijk doen als ze nu deed. Ze gunde haar de troostrijke gedachte: „ik ’m niet, maar Mieke ook niet!” en zich vermannend, Hans uit haar denken dringend, gaf ze zich geheel aan de taak die ze op zich genomen had, wat Maar’ het schoone lied ontlokte:

„Mê z’n tweëe is toch beter as alleen!” hetgeen ze zóó luidkeels uitgalmde, dat zuster Venenbos, die een kruik kwam vullen even het hoofd om de deur stak en Maar’ verzocht wat zachter te zingen, want Mevrouw, die slecht geslapen had, probeerde nog een dutje te doen.