Mieke van 'De Klaproos'

146

„Mevrouw bove en Hans met ons bene je. Had die pias weer wat uit kenne spoke! En nou zoo maar weg! Ka-jij d’r bij?” „Is ie al naar Berlijn terug?” vroeg Mieke. „Z’n vacantie was toch nog niet om.”

„Wel neejet! hij is naar Amsterdam. Weet je wat ie zei? „Maar’ ” zeit ie, „ik gaan lekker de blommetjes buite zette ’t is hier ook niks gedaan.”

Om Mieke’s lippen speelde een ironisch lachje.

„Z’n liefde voor mij zit ook niet diep,” dacht ze. „Hij heeft niet eens het geduld gehad om te wachten tot ik over z’n vraag had nagedacht.”

Ze zag weer voor zich het overmoedige gezicht waarmee hij had gezegd:

„Ich will ja nichts als deine Liebe.”

„Net echt, en bij de eerste de beste weifeling van mijn kant gaat ie er van door, zonder afscheid te nemen en gaat naar stad om „de blommetjes buiten te zetten.”

„A-je me zoo hellept ka-je wel thuis blijve,” snauwde Maar’. „D’r leit ’n heele stapel kommetjes en borredjes en jij staan maar over dat eene borredje te aaie!”

„Gelijk heb je!” schrok Mieke uit haar gepeins op. „Vooruit, meid, daar gaan we dan! We zullen er eens eventjes een vaartje achter zetten.”

Maar’ was zeer tevreden over haar „hullepie” zooals ze Mieke noemde.

„Lekker schiete me op,” was ’t, toen keuken en huiskamer keurig aan kant waren. „Toch eve goed saai in huis, da Hans weg is en Mevrouw bove.”

„Hè, houd nou op met je Hans!” vloog Mieke op. „Laat die zich nu maar heerlijk amuseeren in stad.”

„Toch hê-je d’r ’t land over in!” plaagde Maar’. „Je mö maar denke: voor hem ’n ander! Voor mijn had ie toch geen portuur geweest. En . . . enne ... ik heb toch zoo goed as kennis an ’n ander.”