Mieke van 'De Klaproos'

145

in den huize Rety, die door allen dankbaar aanvaard werden.

„Is me dat hier een dolhuis!” kreet Maar’, toen Mieke een kijkje in „me keuke” kwam nemen.

„Die zusters ben’ allemaal eender. Z ij bove bij mevrouw en ik de boel reddere! nogal niks zoo’n bende luiersl en alles ka-je d’r achterna drage. Ze roep’ temet de heele dag om warrem water. Zoo’n madam!”

„En dat is nogal de zuster die zoo lief voor Dientje was,” zei Mieke die Maar’ door „me koppiesboel” begon heen te helpen.

„Nou ja, da’ was ze, maar daarom kan ze hier wel kouwe drokkie hebbe! En mö-je niet geloove, da’k Hansje effies op mag neme!”

„Allicht niet,” vond Mieke. „Mag ik ook niet. Zoo’n klein diertje moet rustig blijven liggen.”

„Och meid, zwem door!” nijdasde Maar’. „Me moeder hep vier kindere groot gebracht en denk je da’ ze d’r zoo’n teut mee was as die zuster! En Hans,” ging Maar’ in één adem voort, „Hans is d’r ook van door. Hêt ’m maar zoo gepiept vanmorrege.”

„Wat zeg je?” vroeg Mieke verbaasd. „Is Hans weg? voor goed?”

„Je schijn’ er nogal weet van te hebbe,” snibde Maar’. „Je verschiet ’r temet van.”

„Je bent mal!” snauwde Mieke terug. „Voor mij mag ie weg blijven, hoor!”

„Voor mijn ook! net echt! Most ie niet zoo’n eenigerd zijn! Ik wil best wete da’k kepleet mal van ’m ben, maar jij doen zoo onverschillig en as’-’t-’r op aankom bê jij nog veel gekker van ’m.”

„O, neen,” Mieke zei ’t een beetje afwezig en het ontbijtbordje, dat ze bezig was af te drogen werd langzaam om en om gedraaid.

„Had net zoo gezellig kenne zijn,” teemde Maar’.

Mieke van de Klaproos.    10