Mieke van 'De Klaproos'

144

van elkaar houden, is het niet zooals ik naderhand zou willen, dat het bij mij was, zooals ’t bij ons is, moeder.” „Beschuldig niet te gauw, kind. Vergeet niet, dat Nini nooit gezinsleven gekend heeft en Alfred als artist het niet in z’n vermogen had haar hierin te helpen. Maar nu er een kindje is, zal alles heel anders worden. Nini moet nu veel meer thuis zijn en ze zal leeren zich te concentree-ren, nu al haar zorgen gericht moeten zijn op de baby.” „Als dat maar zoo zijn zal. Ik heb er een hard hoofd in. Nin is een schat, maar ze is zóó zorgeloos.”

„Kom, kom, wat neem jij vanavond alles zwaar. Zoo ken ik je niet. En hoor eens, moederliefde hoef je niet te leeren, dat is iets wat wij vrouwen mee krijgen. De een ’n beetje meer dan de ander, maar over het algemeen genomen redt zich dit wel.”

„Ik zou me mijn leven niet kunnen denken zonder kinderen. Moeder, wat een weelde, zoo’n klein, pasgeboren wezentje! Hè, je zoudt er naar snakken. Gemeen van me, maar ik hoop, dat Nin veel uitgaat en ze mij de zorg voor Hansje over laat.”

„Hoop liever, dat ze niemand noodig heeft om voor haar kindje te zorgen,” zei Mevrouw Klarenbeek ernstig, terwijl ze opstond om weg te gaan.

Toen ze Mieke goedennacht gekust had en teruggekeerd was in de huiskamer, zei ze zacht tegen haar man:

„Er is zich iets aan het veranderen bij Mieke. Ik weet niet of het verband houdt met Jaap of Hans, of dat het alleen maar opgewekt is door het zien van Hansje en het ontwaken van het moederlijk instinct.”

„Rustig afwachten,” vond haar man. „De strijd tusschen jong meisje en ontwakende vrouw moet zich rustig aan haar kunnen voltrekken. Niet lastig vallen met vragen. Strijd is goed en maakt sterk.”

Den volgenden dag ging Mieke haar diensten aanbieden