Mieke van 'De Klaproos'

142

en aangegaapt te worden door het publiek, daar voel ik niets voor. En als ik door zou gaan voor zang, dan moet ik hier vandaan. Weg van allemaal! Ik kan er niet aan denken! Ik geloof niet eens, dat ik ooit zal slagen. Die ellendige theorie ook! ik heb er geen zin meer in, ik....”

Voor haar geest verscheen het rose wereldje waarin ze zoo juist gekeken had.

„Stel je voor dat ik m’n heele leven moet concerteeren en me nooit zou kunnen wijden aan zooiets liefs als daar in dat rose wiegje lag!”

Haast onwillig schoof ze het muziekboekje van zich af.

„Ik ga maar naar bed, dat werk komt morgen nog wel klaar.”

Toen pas was het dat haar gedachten terug gingen naar wat Hans haar gevraagd had.

„Ik geloof, dat ik me al die dagen verbeeld heb, dat ik dol op hem ben. Je bent hier eigenlijk zoo weinig gewend en een type als Hans heb ik nog nooit ontmoet. Dat is ’t misschien. En dan dat mooie spel van hem! Maar als ik werkelijk van hem hield had ik me toch anders moeten voelen bij z’n vraag, ’t Liet me koud. ’t Was net of hij over een ander sprak. Maar al die vorige dagen dan? Toen dacht ik toch steeds aan hem en haakte ik naar het oogen-blik waarop ik hem weer zou zien. En Jaap, dien ik een beetje links liet liggen, omdat Hans er was.... Wat heb ik Jaap toch misselijk behandeld vanavond...”

Als een flits schoot het door haar brein, dat het avondje bij Nini nu niet door zou gaan en ze met Jaap mee zou kunnen naar het Corteau-kwartet.

„Mieke, je bent een karakterloos wezen,” berispte ze zichzelf. „Eerst weigeren, omdat je denkt iets beters te hebben, en valt dit in duigen, dan is Jaap weer goed genoeg.”

De armen uitgestrekt op het tafeltje waarvoor ze zat,