Mieke van 'De Klaproos'

136

„Maar....” stotterde Mieke. „Dan is.... dan is het te vroeg....!”

„Te vroeg? weet ik het? Wat kan dat bommen! ’t Is er! en een kanjereuze dame! Acht pond schoon aan den haak! Zou je me niet eens behoorlijk geluk wenschen, Klaproos?”

„O, hoe eenig!” riep Mieke, tot wien het blijde nieuws nu pas doordrong. „Is het een lief kindje, Hans?”

„Neen, hoor! ik had me er wonder wat van voorgesteld, maar ik kan ’t niet lief vinden. De zuster zegt, dat ’t een dot is.”

„En hoe is Nini?” vroeg Mevrouw Klarenbeek vol belangstelling.

„Nini? Kip-lekker! ze ligt maar te glunderen en ze is zoo bij. Misschien is ze nu voor goed uitgedroomd.”

„Ik kan ’t nog maar niet gelooven,” zei Mieke. „O, wat verlang ik het kindje te zien! Ben je niet blij, Hans, dat je nu tot „Oome” gepromoveerd bent?”

„Geweldig! maar ik had toch liever een Hans gezien.”

„Jakkes!” voer Mieke uit. „Altijd die geringschatting voor ons meisjes!”

„Voor Nini en Al is het gelijk wat het is,” troostte Mevrouw Klarenbeek haar.

„Vader, had jij ’t land toen ik kwam? Zeg eens eerlijk, had je liever een zoon gehad?”

„Nou, eerlijk gezegd, hadden je moeder en ik al een jongensnaam bedacht, zóó zeker rekenden we op een stamhouder. Maar toen jouw kleine, blonde bolletje op het kussen lag, was ’t al lang weer goed. Wat, moeder?”

„Klaproos, ga je even mee het kindje zien? Nini vroeg het.”

„Nu nog? ’t Is al half tien,” weifelde Mieke.

„Wat zou dat? toe, doe je mantel aan en ga gauw even mee.”