Mieke van 'De Klaproos'

133

„Jaap, wat is er?”

„Niets,” zei hij stug en hij stond op. „Ik zal maar gaan.”

„Voel je je niet goed, Jaap?” Er was de oude, warme klank in haar stem, maar hij voelde er dezen keer de koestering niet van.

„Nou, dag!” hij keerde zich naar de deur.

„Wat mankeert je? ga je weg zonder hand? Wat is er? je doet zoo raar.”

„Ik schrijf je wel. Morgen, overmorgen.... nou, dag!”

„Neen Jaap,” Mieke ging voor de deur staan. „Zóó ga je niet weg. Tusschen ons mag er geen oneenigheid zijn. Zeg wat je op je hart hebt.”

„Dat laat zich niet zoo maar ineens zeggen,” weerde hij af.

„Toe, ga nu nog even zitten. We hebben toch wel meer iets samen uitgepraat.”

„Er valt niets uit te praten.”

Hij zei het norsch en om z’n mond was de vastberaden trek, dien Mieke zoo goed kende.

Dan hoorde ze hem de trap afgaan en de huisdeur achter zicht dichtslaan.

„Hij is niet meer naar de huiskamer gegaan,” dacht ze en ze wist, dat ’t er dan nog erg van binnen bij hem uit moest zien.

Toen hoorde ze het aanzetten van den motor en even later de nijdige, korte plofjes waarmee hij weg stoof.

Ze tuurde in het donker van den avond.

„Jakkes, wat is het mistig! Als Jaap maar voorzichtig rijdt.”

Ze haalde haar theoriewerk te voorschijn, zette zich tot werken. Maar het wilde niet vlotten. Telkens weer moest ze denken aan Jaap’s bleekheid en den vastberaden trek om z’n mond.

,,’t Komt door dat ongeluk met Dientje, ik ben nog nooit