Mieke van 'De Klaproos'

132

„Ik kan haar niet missen in mijn leven,” kreunde het in hem.

„Er zijn maar zoo weinig menschen waar ik van houd.”

„Klaar!” zei Mieke en er was voldoening in haar stem. „Zoo lam als zoo’n kous gaat ladde-

Neen, Jaap, zóó ga je niet weg . . . .

Ze stond op om de kousen op te bergen en toen pas zag ze Jaap’s bleek gelaat, zijn wat ineengedoken gestalte.