Mieke van 'De Klaproos'

131

„Ik heb kaarten voor het Corteaukwartet,” verbrak Jaap eindelijk de stilte. „Ga je mee, Mieke?”

„Wanneer is het?”

„Maandagavond.” Het trof Jaap, dat Mieke, die anders bij een dergelijke invitatie spontaan jubelde, nu zoo weinig enthousiast deed.

„Maandagavond?” ze zei het langzaam. „Neen, dan kan ik niet.”

Hij vroeg niet waarom ze niet kon, had een vaag voorgevoel, dat het samen hing met „de Rety-kliek,” zooals hij ze in z’n binnenste noemde.

„Zit je oogen toch niet zoo te bederven,” waarschuwde hij, toen hij Mieke tevergeefs pogen zag den gevallen steek naar boven te halen. „En doe zulk werk liever ’s avonds niet.”

„Bij dag heb ik er geen tijd voor.”

„Heb je dan zooveel te doen?”

„Nogal, en als ik klaar ben met het huiswerk, dan studeer ik.”

Weer stokte het gesprek.

„Schiet jij op met je werk?” vroeg Mieke dan en ze keek tersluiks naar het klokje op de boekenplank.

„Als Jaap niet te laat weg gaat kan ik m’n theoriewerk nog af krijgen,” dacht ze en ze luisterde met weinig aandacht naar wat Jaap vertelde van zijn werk.

Het ontging hem niet en weer trof hem het verschil tus-schen vroeger en nu. Hoe vol belangstelling was ze geweest voor al wat hij haar van zijn werk vertelde en hoe had ze haar best gedaan de technische dingen, waarvan ze geen verstand had, te leeren begrijpen.

Een plotseling gevoel van eenzaamheid kwam over hem. Het was of hij nu pas wist, dat alles anders was geworden. En met dit weten kwam ook de volle zekerheid, dat wat hij voor Mieke voelde wel degelijk liefde was.