Mieke van 'De Klaproos'

127

Hard klonk zijn stem en zijn oogen keken langs haar heen.

Jenny sloop naar de deur. Even ontmoette ze de oogen van de zuster en er sprak meevoelen uit.

Huiverend ging ze weer terug naar haar boudoirtje, kroop klappertandend bij de verwarming.

Ze hoorde de stappen van het echtpaar van Bijl op de trap.

„Nu gaan ze weer kijken naar hun kindje en wéér moeten ze terug gaan en wachten.... en alles door m ij n schuld.”

Jenny woelde met de handen door haar keurig permanent. Ze had willen schreeuwen, trappen, iets kapot gooien, om dit wanhopig wachten te breken.

Ze had nog nooit in haar leven op iets behoeven te wachten....

De uren kropen traag voorbij. Ze had nog een keer vrouw van Bijl hooren komen en gaan en toen was het stil geworden, bleven de zuster en Herman zeker waken.

Waarom mocht zij niet ook....?

Ze voelde zich uitgestooten. O, hoe kon Herman zóó hard zijn! of ze zich al niet schuldig genoeg voelde....

Onrustig liep ze door haar boudoirtje heen en weer. Aan naar bed gaan dacht ze niet. Ze zou toch niet kunnen slapen. O, die stilte daarboven! gek maakte die haar!

Maar toen de klok twee uur sloeg, hoorde ze boven haar hoofd loopen. Het hart bonsde haar in de keel. Zou het kind....?

Zacht sloop ze de trap op. De slaapkamerdeur stond op een kier.

Voorzichtig gluurde ze naar binnen.

Hoorde ze kreunen? Ja, neen, ja toch!

„Stil blijven liggen, liefje,” hoorde ze Herman zeggen.

Was dat Hermans stem? zóó zacht en teer?

Daar ging de zuster voorbij de deur.