Mieke van 'De Klaproos'

123

Toen was ze berustend bij het bed gaan zitten, had hij den stroeven mond zien prevelen in gebed.

„Ik zal alles doen wat in mijn vermogen is,” had hij gezegd, toen vrouw van Bijl heen ging om haar man voor te bereiden.

„Dat weet ik, dokter.”

Geen woord van verwijt voor de vrouw, die in haar roekeloosheid haar dit groote leed toe had gebracht.

Het trof dokter Mertens diep.

Even daarna, sloop als een schim, Jenny binnen.

„Ga jij wat eten,” zei ze zacht. „Ik blijf wel bij haar zitten.”

„Neen,” zijn stem klonk hard, zooals ze die nog nooit gehoord had.

„Ik heb zooveel goed te maken,” snikte Jenny, die geheel uit haar evenwicht was. „Laat mij ”

„Neen,” zei hij weer onverbiddelijk. „Als ze tot bewustzijn komt, volgen er misschien brakingen en jij... bent vies van kinderen. Ik zal zuster Venenbos laten komen.”

„Och, toe maar, Herman. Ik zal voorzichtig zijn. Ik heb zóó’n berouw.”

„Voor hoe lang?” spotte hij en er was een harde trek op z’n gelaat, een trek, dien ze er nooit nog op zag.

Dokter Mertens bleef onverbiddelijk en vóór de nacht inviel zat er een zuster bij het bed, een zuster waarvan hij wist, dat ze voor het kind zou zorgen, als een eigen moeder.

Jenny dwaalde gejaagd door het huis, kon nergens rust vinden.

Steeds zag ze voor zich het bewustelooze, bleeke kind, dat misschien wel dood zou gaan door haar schuld.

En telkens weer sloop ze op haar teenen de slaapkamer binnen, keek naar de zuster, die onbewegelijk bij het bed zat en neen knikte, wat beteekende, dat nog het bewustzijn niet terug was gekomen.