Mieke van 'De Klaproos'

121

machteloos stond, stamelde een groet en trok zacht de deur achter zich dicht.

„Afschuwelijk,” dacht hij, toen hij zich huiswaarts spoedde. „Het eerste slachtoffer van dat waanzinnige rijden van Jenny.”

In het doktershuis heerschte een angstige stilte. Als een bom was daar dien middag de tijding in huis gevallen, dat mevrouw een ongeluk met den wagen had gehad en dokter direct moest komen.

Dokter Mertens was juist van een vermoeienden dagtaak thuis gekomen, had de tafel gedekt gevonden, maar, zooals gewoonlijk, was zijn vrouw nog niet aanwezig.

Hij had even naar de klok gekeken, was toen rustig de courant gaan lezen. Tot hij opgeschrikt werd door de doodelijk onstelde meid, die de Jobstijding aangenomen had.

In minder dan geen tijd was hij op de plaats waar het ongeluk gebeurd was. In dien korten tijd erheen had het angstig door zijn hoofd gespookt, hoe hij Jenny zou aantreffen. Jenny, die zóó onverantwoordelijk reed.

Wat hij vond, was een ongedeerde, maar snikkende Jenny en een woedende en tierende troep menschen, die om iets heen stonden.

Even was er een bevrijding in z’n hart, toen hij haar heelhuids terug zag, maar dan, vermoedend wat het zijn zou, drong hij door de menschen heen, die direct ophielden met schelden en respectvol voor hem opzij gingen.

Toen zag hij kleine Dientje, die ze op raad van den drogist hadden laten liggen, zonder haar aan te raken en zooals ze was, toen ze vroolijk huppelend van een boodschap voor moeder terug kwam, door de in dolle vaart rijdende Jenny was neergesmakt tegen den grond.

„Groote God!” ontsteld had hij het uitgeroepen, toen hij het bewustelooze, doodsbleeke kindje zag liggen.

„Dat hèt uws vrouw gedaan!” treiterde een vrouw.