Mieke van 'De Klaproos'

119

kunne ville! Overal draait die d’r eige in. Nou is Hans weer mal met d’r. Ik wou, dat ie zoo gek met mijn was. Zoo’n eenigerd toch! ooge as kerse hep ie en altijd zoo fijn in de bulle.”

Maar’ liet de dorpsjongens de revue passeeren, die naar haar gunst dongen.

„Ze kenne voor mijn part allemaal opvliege!” dacht ze en onder het poetsen van de theelepels weefde ze het sprookje van haar met Hans, en alle meiden van ’t dorp lekker gek van jalouzie op haar verkeering met zoo’n echte meneer als Hans.

En Mieke? laat die d’r Jaap maar neme. Even goed zou ze temet barste van nijd as ze ’t hoorde.

„Jasses, wie nou weer!” onderbrak ze haar zoete droome-rijen, toen de huisbel nijdig rinkelde.

Ze spoedde zich naar de huisdeur.

„Is d’r brand?” snauwde ze den kruidenier toe.„Wa mö jij?”

„D’r is opgebeld Maar’, van je huis, of je.... of je direct naar huis wil komen.”

Maar’ verschoot van kleur.

„Is d’r wat thuis?” vroeg ze kort.

„Ga nou maar gauw! Ik geloof je kleine zusje....”

„Wat is d’r mê Dientje?” gilde Maar’.

Nini en Hans, die op het gegil aankwamen, vroegen wat cr gebeurd was.

„Onder de auto van mevrouw Mertens gekomen,” zei de kruidenier verbeten.

„Dood?” fluisterde Hans.

„Zoo goed als,” zei de kruidenier zacht.

„Nin, ga jij naar binnen,” zei Hans zorgzaam. „Ik ga wel met Maar’ mee.”

Hij schoof Nini de kamer in, haalde z’n fiets, gebood trillende Maar’ op de bagagedrager te gaan zitten en reed in een vaart naar haar huis.