Het muizennest

nest gewerkt heb. Nu, beter zo, ik heb me voorgenomen, dat pleegkind van Riek een handje te helpen. We zullen haar maar niet direct al te hard aanpakken.”

Ze nam een muziekboekje, schreef er enige oefeningen in op, lei die voor Ans neer.

„Kijk eens, Ans, deze oefeningen speel je iedere dag een half uur en je probeert je hand en pols precies zo te houden als ik je straks voorgedaan heb. En omdat het wat saai werk is, krijg je een aardig nummertje voor viool en piano van me mee, waar je je krachten op mag beproeven. Daar zullen we Nita dan eens mee verrassen. Zodra je deze begeleiding vlot speelt, vragen we haar om het samen met je te spelen.”

„Nita?” vroeg Ans verbaasd.

„Ja, Nita,” deed Anne-Marie volkomen onbevangen. „Ze speelt toch ook vaak met Riek samen.”

„O, met jRiek!” haalde Ans lang uit. Zo graag had ze gevraagd of ze niet liever een quatre-mains mocht instuderen, om die dan naderhand met Riek te kunnen spelen, maar dat durfde ze niet. Er was iets in het gelaat van Anne-Marie, dat geen tegenspraak duldde. En ook vreesde ze, dat het wat spottende lachje waarmee ze Ans aangekeken had, toen die zo „gevoelvol” trachtte te spelen, terug zou komen, als ze hoorde van de tegenzin die Ans had om met Nita samen te spelen. Dat zou ze geen tweede keer kunnen verdragen. Dan stemde ze maar liever zwijgend toe. Misschien had het kind de Kruyve wel geen zin in het geval.

Anne-Marie keek het meisje na toen ze op de haar eigen parmantige manier weg stapte.

„Zelfbewust en geen klein beetje,” dacht ze. „Als dat kind een beetje harder aangepakt was en wat minder luxe gekend had, zou ze nu niet zo’n aanmatigend klein nest zijn. Dat snuit, toen ik haar zei, dat ze met Nita samen kon spelen! Wat zal Riek lachen als ze het hoort!”

Anne-Marie van Meerlen hield erg veel van dat „kleine

98