Het muizennest

’t blad lezen wat gemakkelijker ging en Ans, die schik in haar eigen spel kreeg, probeerde het zo goed mogelijk te doen en één ogenblik vergetend, dat ze niet thuis was, hief ze, zoals ze het een dame, die wel eens bij hen speelde had zien doen, op wat gemaakte wijze de armen op, hield een noot langer aan, dan nodig was en zwaaide heen en weer op de pianostoel.

. . . en zwaaide heen en weer op de pianostoel . . .

Anne-Marie van Meerlen moest heimelijk lachen om het aanstellerig gedoe, maar dood-ernstig vroeg ze: „Heb je er een bedoeling mee, dat je zo heen en weer zwaait en zulke uitbundige gebaren maakt? Me dunkt, dat zul je toch zó niet geleerd hebben bij je lerares.”

Een blos overtoog Ans’ gezicht. Dat ze zich ook zó had laten gaan! Oma vond het prachtig als ze zo deed en vond,

96