Het muizennest

„Als een steigerend paardje, dat het bit voelt,” lachte ze inwendig. „We zullen de teugels stevig vasthouden, maar haar niet teveel laten voelen, dat ze in toom gehouden wordt.”

„Heb je, zoals ik met je Moeder afsprak, de laatste muziek, die je bij je vorige lerares had, meegenomen?” vroeg ze dan.

„Ik kon de muziek nergens vinden,” zei Ans een beetje haperend.

„Da’s nogal slordig,” vond Anne-Marie. „Dan heb je zeker al dien tijd geen hand meer op de toetsen gehad.”

„Neen, juffrouw.”

„Da’s fraai!”

Ans voelde hoe het bloed naar haar hoofd steeg. Dat mens kon je zo akelig aankijken, net of ze helemaal binnenin je keek.

„Waarom wil je eigenlijk zo graag piano-les hebben? Je schijnt er bitter weinig voor gevoeld te hebben, als je zelfs niet eens weet waar je muziek is.”

Ans zweeg en Anne-Marie dacht, dat ze er zó, met die neergeslagen ogen, erg aardig uitzag. Lang niet zo arrogant, als toen ze naar binnen stapte.

„Nu, speel maar eens een gamma voor me, dan kan ik zien hoe je handhouding is.”

Gamma’s waren het zwakke punt van Ans geweest, ze had ze verfoeid en altijd haastig af geraffeld.

Na de gamma moest ze enige vingeroefeningen spelen. En daarna zette de lerares een lichte sonate voor Ans’ neus en verzocht haar deze te willen spelen.

„Die heb ik nog nooit gespeeld,” zei Ans onwillig. „En ik lees zo slecht van ’t blad.”

„Laat maar eens zien, wat je er van terecht brengt.” De strenge stem leek een tintje vriendelijker.

„Die lamme kruisen,” pruttelde Ans en ze leverde gedurende de eerste bladzijde een waar gevecht met kruisen en herstellingstekens. Maar daarna scheen het of het van

95