Het muizennest

„Wat een schone woorden, (Riek! Echte stadhuistaal!” lachte Anne-Marie vrolijk op.

„Uw lach, schone vrouwe, is, of er een lijstertje in het voorjaar in de toppen van de bomen kwinkeleert,” reciteerde Riek.

„Lelijke vleister, dat zeg je natuurlijk om me gunstig te stemmen voor je verzoek. Gek, dat het me allemaal door het hoofd is gegaan. Ik dacht alleen maar: waar heb ik die naam meer gehoord?”

„Geleerde koppen zijn meestal vergeetachtig.”

„Heb je gelijk aan. Vertel eens, meisje, wat is die Ans voor een kind? Aardig, om mee op te schieten?”

„Het eerste artikel van ons Club-reglement luidt: Roddelen is verboden!” lachte Riek.

„O, dus er is te roddelen! Ik ben liever ingelicht.” „Nou, Ans kan héél aardig zijn — anders kon ze toch geen vriendin van mij zijn, niet waar?”

„Verbeeld je niet zoveel, klein nest!”

„Neen, maar alle gekheid op een lucifertje, ze is heus erg geschikt, alleen is ze bar verwend en daardoor wel eens vervelend. Hoe ze opeens aan die piano-bevlieging komt, is me een raadsel, vroeger verfoeide ze de tokkeldetok-lessen.”

„Prettig voorland! En wat moet dat nu met dat hier aan huis lesgeven? Als ze dat aan anderen vertelt, krijg ik er moeilijkheden mee en je weet, waarom ik het liever niet doe. Toen ik lessen aan huis gaf, kon ik telkens met m’n hele boeltje opkruien, want altijd waren er weer medebewoners die klaagden over al dat getjingel. En ik ben hier zo bar in m’n schik, ik zou niet graag de kans lopen er met hudje en mudje uitgezet te worden.”

„Weinig kans op. Ze zijn hier allemaal zo’n beetje dodelijk van U ! Van de Pleun af, tot de nederigste uwer dienaressen!”

„Kind, wat ben je toch een akelige spotster!”

„Ik mag een... baviaan worden, als er een woord spot

92